Waar de tarot vandaan kwam, hoe een kaartspel een instrument werd van de occulte heropleving, en hoe je de kaarten gebruikt voor eerlijke reflectie in plaats van voorspelling.
Weinig voorwerpen dragen zoveel mysterie als een tarotspel. De vreemde afbeeldingen, de figuren in gewaden, de torens en manen en skeletten lijken allemaal geheime kennis te beloven. Veel mensen benaderen de kaarten met een mengeling van hoop en onbehagen, half in de verwachting dat ze zullen aankondigen wat er gaat gebeuren. In deze reeks kiezen we voor een andere en, naar onze mening, nuttigere benadering. Tarot kun je het best begrijpen niet als een glazen bol die een vaststaande toekomst toont, maar als een spiegel: een verzameling rijke, oude beelden die je helpen je eigen situatie, gevoelens en keuzes helderder te zien. Om haar goed te gebruiken, helpt het te weten waar ze werkelijk vandaan komt.
Speelkaarten bereikten Europa aan het eind van de veertiende eeuw, hoogstwaarschijnlijk via de handel met de islamitische wereld. Aan de hoven van Noord-Italië voegde iemand in de eerste helft van de vijftiende eeuw een vijfde reeks plaatjeskaarten toe aan de gewone vier kleuren. Deze troefkaarten, trionfi en later tarocchi genoemd, toonden allegorische figuren die elke ontwikkelde persoon van die tijd kende: de deugden, de Paus, de Keizer, de Dood, het Rad van Fortuin, de Zon en de Maan. Enkele van de mooiste bewaarde spellen, zoals die voor de families Visconti en Sforza in Milaan werden beschilderd, zijn handgemaakte kunstwerken. Ongeveer drie eeuwen lang werden deze kaarten gebruikt voor een slagenspel, zoals bridge vandaag wordt gespeeld, en versies van dat spel worden in delen van Europa nog steeds gespeeld. Voor zover de historische bronnen laten zien, gebruikte niemand in het Milaan van de renaissance ze om de toekomst te voorspellen.
De verandering kwam in het achttiende-eeuwse Frankrijk. In 1781 beweerde de geleerde Antoine Court de Gébelin dat de tarot de verloren wijsheid van oude Egyptische priesters bewaarde. Hij had daar geen bewijs voor, en historici hebben het idee allang verworpen, maar het was enorm invloedrijk. Kort daarna publiceerde een Parijse occultist die bekendstond als Etteilla een van de eerste spellen die speciaal voor waarzeggerij waren ontworpen. In de negentiende eeuw koppelde Éliphas Lévi de tweeëntwintig troeven aan de tweeëntwintig letters van het Hebreeuwse alfabet en aan de kabbala, en de Hermetic Order of the Golden Dawn in Londen verweefde de tarot met astrologie en de vier klassieke elementen. In 1909 publiceerden twee leden van die kring, de schrijver Arthur Edward Waite en de kunstenares Pamela Colman Smith, het spel dat nu meestal Rider-Waite-Smith wordt genoemd. Smiths grote vernieuwing was dat ze elke kaart, en niet alleen de troeven, voorzag van een scène met mensen. Die ene keuze maakte de tarot leesbaar als verhalen, en de meeste moderne spellen volgen nog steeds haar beelden.
Het is goed om hier duidelijk te zijn. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat tarotkaarten de toekomst kunnen voorspellen of feiten kunnen onthullen die de lezer niet op een andere manier kon weten. De kaarten worden willekeurig geschud, en psychologen beschrijven al lang hoe gemakkelijk we persoonlijke betekenis vinden in algemene uitspraken, een neiging die vaak het Barnum- of Forer-effect wordt genoemd. Niets hiervan maakt tarot waardeloos. Het verandert alleen waar het goed voor is. Een levendig beeld naast een vraag werkt ongeveer als een goede gesprekspartner: het onderbreekt je gebruikelijke gedachtegang, stelt een invalshoek voor waar je niet aan had gedacht, en nodigt je uit op te merken wat je al voelt. De betekenis ontstaat in jou, niet in het karton, en juist daarom kan ze waardevol zijn.
Hanna twijfelde of ze een promotie zou aannemen waarvoor ze naar een andere stad zou moeten verhuizen. Op een avond trok ze één kaart en kreeg de Kluizenaar, een eenzame figuur met een lantaarn op een bergpad. Ze vatte het niet op als een bevel. In plaats daarvan vroeg ze zich af wat het beeld in haar losmaakte, en merkte dat ze schreef over hoe eenzaam ze zich na haar vorige verhuizing had gevoeld, en hoe weinig ze zich daarop had voorbereid. De kaart vertelde haar niet of ze moest gaan. Hij liet haar de echte vraag eronder zien, die helemaal niet over de baan ging, maar over hoe ze op een nieuwe plek een leven zou opbouwen. Ze nam de promotie aan, en deze keer plande ze de vriendschappen even zorgvuldig als de meubels.
Als je de tarot in deze geest benadert, helpen een paar eenvoudige houdingen. Stel open vragen zoals "wat moet ik hierover zien?" in plaats van "gaat het gebeuren?". Merk je eerste emotionele reactie op een beeld op voordat je een betekenis opzoekt. Behandel traditionele duidingen als een woordenschat, niet als een vonnis. En houd de uiteindelijke beslissing stevig in eigen handen. De dagkaart in Dagelijkse Begeleiding en de leggingen in de app zijn precies voor dit soort reflectie ontworpen. Zo gebruikt houden de kaarten op een angstige poging te zijn om een blik op morgen te werpen, en worden ze een zachte dagelijkse oefening in eerlijk kijken naar vandaag.
SpirAI is een app voor zelfreflectie. Niets hier voorspelt de toekomst of vervangt medische of psychologische zorg.
Neem wat je hier opviel mee in een gesprek. Gratis beginnen, je hoeft nergens in te geloven.
Download SpirAI via Google Play