De praktijk van het beschermen van je innerlijke staat tegen de stemmingen van anderen, vertaald uit mystieke taal naar iets praktisch en werkelijk bruikbaars.
Sommige mensen lopen een drukke bijeenkomst uit terwijl ze zich lichter, helderder en opgeladen voelen, gevoed door het gezelschap. Anderen lopen precies dezelfde kamer uit met het gevoel alsof ze stilletjes zijn uitgewrongen, waarbij ze een vage zwaarte mee naar huis nemen die ze niet kunnen verklaren en een wirwar van stemmingen die helemaal niet bij henzelf lijken te zijn begonnen. Als je jezelf helder herkent in die tweede beschrijving, dan is het traditionele idee van "energiehygiëne," leren je eigen innerlijke staat te beschermen, op te schonen en te verzorgen, waarschijnlijk een van de allernuttigste dingen die je op dit hele pad tegenkomt. En, zoals veel in deze categorie, werkt het veel beter en veel betrouwbaarder zodra we het vertalen uit puur mystieke taal naar iets concreets dat je daadwerkelijk kunt beoefenen.
In de traditionele energetische inkadering loopt de verklaring dat gevoelige mensen de energie van anderen opnemen en zich daarom regelmatig moeten reinigen en afschermen. We kunnen die taal losjes en respectvol vasthouden terwijl we gestaag wijzen op de heel solide realiteit die eronder zit. Mensen zijn, zo blijkt, emotioneel diep besmettelijk voor elkaar. Ga zitten naast een zichtbaar angstige persoon en je eigen zenuwstelsel zal beginnen, volledig zonder je toestemming te vragen, dat van hen te spiegelen en te evenaren; dit is een echt, meetbaar effect dat onderzoekers emotionele besmetting noemen, deels gedragen door de automatische neiging van het brein om de staten die het bij anderen waarneemt innerlijk te simuleren. Sommige mensen zijn eenvoudigweg veel doorlaatbaarder voor deze overdracht dan anderen, van nature meer empathisch, fijner afgestemd, en daarom gemakkelijker en vollediger overspoeld door de gevoelens om hen heen. Er is niets zwaks, kapots of denkbeeldigs aan het op deze manier zijn. Het is een echte en goed gedocumenteerde eigenschap, en het komt met echte kosten en even echte gaven.
Dus "energiehygiëne" is, in zijn eerlijke kern, niets mystiekers en niets minder belangrijks dan de praktische vaardigheid van emotionele grenzen: het met moeite verworven vermogen om werkelijk verbonden en zorgzaam te blijven zonder volledig op te lossen in iedereen om je heen, en om welbewust neer te leggen wat in de eerste plaats nooit het jouwe was om te dragen.
Veel mensen vinden de traditionele hulpmiddelen nuttig, en de redenen zijn logisch zodra je kijkt. Jezelf "aarden" na intens contact met anderen, het gewicht van je voeten voelen, een paar trage ademhalingen nemen, je hand tegen iets stevigs drukken, helpt veel mensen zich minder geactiveerd en overprikkeld te voelen. Je "energie opschonen" met een douche, een wandeling in de open lucht, of een paar welbewuste minuten stilte kan helpen, omdat een eenvoudig overgangsritueel het vaak gemakkelijker maakt om een geleende stemming los te laten en terug te keren naar die van jezelf. Jezelf "afschermen" door je een grens van licht voor te stellen kan dienen als een levendige mentale herinnering om psychologisch onderscheiden te blijven, om je op het moment te herinneren waar jij eindigt en de andere persoon begint. Niets hiervan vraagt je in letterlijke, meetbare energievelden te geloven. Het vraagt je allemaal de werkelijke waarheid serieus te nemen dat je innerlijke staat poreus is en gemakkelijk door anderen gekleurd wordt, en dat ze daarom werkelijke zorg en verzorging verdient.
De allerbelangrijkste praktijk is echter ook de eenvoudigste en de minst mystieke van allemaal: leren te pauzeren, wanneer een plotseling zwaar gevoel arriveert, en jezelf stilletjes af te vragen: "Is dit eigenlijk wel van mij?" Verbazingwekkend vaak is het eerlijke antwoord nee. En een gevoel eenvoudigweg helder benoemen als geleend in plaats van als je eigen is vaak meer dan genoeg om het zachtjes terug te geven aan waar het vandaan kwam.
Tomas werkte op een kantoor vol conflict, de hele dag omringd door de stress en wrijving van andere mensen, en hij kwam elke avond prikkelbaar en uitgehold thuis, snauwend tegen zijn vrouw en kinderen om geen reden die hij achteraf ooit kon benoemen. Lange tijd nam hij eenvoudigweg aan, met een zinkend hart, dat hij stilletjes een slechter en bozer mens aan het worden was. Wat uiteindelijk alles veranderde was een klein, onglamoureus ritueel van vijf minuten dat hij inbouwde in zijn rit naar huis. In de trein vertraagde hij welbewust zijn ademhaling, voelde hij zijn voeten plat op de vloer van het rijtuig, en sorteerde hij in stilte de opgehoopte spanningen van de dag, zich van elke afvragend welke werkelijk zijn eigen problemen waren om te dragen en welke hij slechts had opgepikt, als een voorbijgaande verkoudheid, van de mensen om hem heen. Tegen de tijd dat hij zijn eigen voordeur bereikte, had hij het meeste ervan neergelegd op het perron achter zich. Hij had zich geen magisch schild tegen de wereld gebouwd. Hij had een grens gebouwd, en de dagelijkse gewoonte om er welbewust weer overheen te stappen, terug in zijn eigen leven.
Als je van nature een van de gevoeligeren bent, is het verstandig om je gevoeligheid te behandelen als iets om goed te beheren in plaats van als een defect om te repareren of weg te harden. Bouw kleine, welbewuste opschonende rituelen op de natuurlijke overgangsmomenten van je dag, na moeilijke ontmoetingen, in de tussenruimte tussen de ene rol en de volgende, en vooral in de momenten net voordat je elke avond door je eigen voordeur loopt. Breng regelmatig echte tijd voor jezelf door, zodat je je eigen emotionele basislijn onder al het geleende lawaai kunt herontdekken en herbevoelen. En beoefen, keer op keer totdat het een tweede natuur wordt, het stille innerlijke onderscheiden van je eigen ware gevoelens van de gevoelens die je eenvoudigweg hebt opgenomen. Niets hiervan is zelfzucht, en niets ervan is kilheid. Een mens met goede, heldere grenzen heeft anderen altijd meer te geven, niet minder, juist omdat hij geeft vanuit een vol en goed beschermd centrum in plaats van vanuit een voortdurend overweldigd en uitgeput centrum.
SpirAI is een app voor zelfreflectie. Niets hier voorspelt de toekomst of vervangt medische of psychologische zorg.
Neem wat je hier opviel mee in een gesprek. Gratis beginnen, je hoeft nergens in te geloven.
Download SpirAI via Google Play